შობის ღამეს ფანჯარაში სანთლის დანთება არ დაგავიწყდეთ

რამ­დე­ნი­მე წე­ლია, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქის, მისი უწ­მინ­დე­სო­ბის ილია მეორის ლოც­ვა-კურ­თხე­ვით, შო­ბის დღე­სას­წა­უ­ლის ღა­მეს სარ­კმელ­ში სი­ნათ­ლის დან­თე­ბის ტრა­დი­ცია დამ­კვიდ­რდა…

უკვე რამდენიმე წელია შობის დღესასწაულზე ძველი ტრადიცია აღდგა და 6 იანვრის ღამეს, შობის მოლოდინში, ფანჯრებში მორწმუნეები ანთებულ სანთელს დგამენ.

ღამით ყველა სარკმელთან თითო სანთელი ინთება და ითვლება, რომ ეს ერთგვარი სიმბოლოა. ამ გზით საქართველოში მცხოვრები მართლმადიდებლები მათ ოჯახებსა და სულებში მაცხოვრის დაბადებას და შემოსვლას გამოხატავენ.

ფანჯრებთან სანთლების დანთების ტრადიცია 2000 წლიდან, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმინდესი და უნეტარესი ილია მეორის ლოცვა-კურთხევით განახლდა.

მა­ცხოვ­რის შო­ბის მო­ახ­ლო­ე­ბის ჟამს, რო­დე­საც ყოვ­ლად­წ­მინ­და ღვთის­მშობ­ლის მო­ლო­გი­ნე­ბის დრო მო­ახ­ლოვ­და, მარ­თალ იო­სებ­სა და მა­რი­ამს რო­მის იმ­პე­რი­ა­ში გა­მო­ცხა­დე­ბუ­ლი სა­ყო­ველ­თაო აღ­წე­რის გამო, ბეთ­ლემ­ში წას­ვლა მო­უხ­დათ. ისი­ნი ამა­ოდ ეძებ­დნენ ღა­მის გა­სა­თევ ად­გილს. სას­ტუმ­რო­ში ღა­მის გა­სა­თე­ვად თან­ხა არ ჰქონ­დათ, ღა­რიბ-ღა­ტაკ­ნი  არც ერ­თმა სახ­ლმა არ მი­ი­ღო… შო­ბის ღა­მით სარ­კმელ­ში სან­თლის დან­თე­ბით სიმ­ბო­ლუ­რად მი­ვა­ნიშ­ნებთ, რომ ჩვე­ნი გული და სახ­ლი მზად არის მი­ი­ღოს ყოვ­ლად­წ­მინ­და ღვთის­მშო­ბე­ლი, ვი­თხოვთ, შინ გვეწ­ვი­ოს და ჩვენს სახ­ლში იშ­ვას უფა­ლი.

შო­ბის დღე­სას­წა­ულს წინ უძღვის მარ­ხვა.  რაც უფრო დიდი, გრან­დი­ო­ზუ­ლი დღე­სას­წა­უ­ლის­თვის ვემ­ზა­დე­ბით, მით უფრო ად­რი­ა­ნად ვი­წყებთ სამ­ზა­დისს; მთელ გულ­სა და სულს ვდებთ მას­ში, მეტი პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბი­თაც ვე­კი­დე­ბით. სწო­რედ დღე­სას­წა­უ­ლის შე­სახ­ვედ­რად გვამ­ზა­დებს მის წინ და­წე­სე­ბუ­ლი მარ­ხვა. ერთი მარ­ხვა შო­ბის დღე­სას­წა­უ­ლის­თვის გვამ­ზა­დებს, ამ უმ­ნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნეს მოვ­ლე­ნას ეხე­ბა, მე­ო­რე – ღვთის­მშობ­ლის მსა­ხუ­რე­ბას, მე­სა­მე – მო­ცი­ქულ­თა მსა­ხუ­რე­ბას და პა­ტივს მი­ა­გებს ყვე­ლას, ვინც უფალს ემ­სა­ხუ­რე­ბა, მე­ო­თხე – უმ­თავ­რე­სი აღ­დგო­მის მარ­ხვაა, რო­მე­ლიც უმ­თავ­რე­სი და უმ­ნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნე­სი მოვ­ლე­ნის შე­სახ­ვედ­რად გვამ­ზა­დებს. მარ­ხვის პე­რი­ოდ­ში – სამ­ზა­დის­ში ადა­მი­ან­მა უნდა მოკ­ლას ხორ­ცი­ე­ლი ვნე­ბე­ბი გაძ­ლი­ე­რე­ბუ­ლი მსა­ხუ­რე­ბით, მოღ­ვა­წე­ო­ბით, სი­ნა­ნუ­ლით, რათა სული გა­ნიწ­მინ­დოს, მგრძნო­ბი­ა­რე გახ­დეს, ჩას­წვდეს დღე­სას­წა­უ­ლის არსს, შე­ი­მეც­ნოს მისი მნიშ­ვნე­ლო­ბა, თა­ნა­განმცდე­ლი, თა­ნა­მო­ნა­წი­ლე გახ­დეს სა­დღე­სას­წა­უ­ლო მოვ­ლე­ნი­სა. დღე­სას­წა­უ­ლი მხო­ლოდ თა­რი­ღის აღ­ნიშ­ვნა რო­დია – მას გა­ცი­ლე­ბით დიდი მნიშ­ვნე­ლო­ბა აქვს: სა­უფ­ლო, სა­სუ­ლი­ე­რო დღე­სას­წა­უ­ლე­ბით ბიბ­ლი­ის ის­ტო­რი­ა­ში მომ­ხდარ უმ­ნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნეს მოვ­ლე­ნებ­ში ვმო­ნაწლე­ობთ. სა­დღე­სას­წა­უ­ლო მოვ­ლე­ნა, თა­ვი­სი არ­სით, ყო­ველ­წლი­უ­რად მე­ორ­დე­ბა.

მართლმადიდებელი სამყარო 7 იანვარს შობის ბრწყინვალე დღესასწაულს აღნიშნავს. საქართველოს ყველა მართლმადიდებლურ ტაძარში საზეიმო წირვა-ლოცვა აღევლინება.

რატომ აღვნიშნავთ, მაცხოვრის შობას ჩვენ 7 იანვარს, დასავლურ-ქრისტიანული სამყარო კი 25 დეკემბერს?

 

კომენტარები